شب قدر بی قدر بودی

از وبلاگ میم.نون :




"باید بپذیریم که دوستانمان از این‌جا می‌روند. از اقیانوس‌ها می‌گذرند و بعد آن دورها روی زمین می‌نشینند و زندگی‌های جدیدی را شروع می‌کنند. آدم‌های تازه‌ای می‌بینند. دوست‌های جدید پیدا می‌کنند. با آن‌ها به سینما می‌روند. بعدازظهری در کوچه‌ای کافه‌ی تازه‌ای کشف می‌کنند. سفرهای هیجان انگیز می‌روند. با دوست‌های تازه شب تا صبح بیدار می‌نشینند و حرف می‌زنند. با دوست‌های تازه چیزهایی را قسمت می‌کنند؛ حرف، درددل، رازهای کودکی، عشق‌های جوانی، دل‌تنگی‌هاشان و خیلی چیزهای دیگر. به آن‌ها نزدیک می‌شوند. جوری که ما باور نمی‌کنیم و بعد حسودی می‌کنیم. گاهی فکر می‌کنیم مگر می‌شود دوست ما، دوست خود خود ما، با کس دیگری این طور نزدیک و ندار شود. بعد فکر می‌کنیم پس تمام شد. دیگری آمد و جای ما را گرفت. دل دوست را پر کرد. فراموش می‌کنیم دل آدم‌ها بیش‌تر از این چیزها جا دارد. آن دوست هنوز دوست ما هست. هنوز می‌توانیم حرف‌هامان را بگوییمش. فراموش می‌کنیم هر دو نفر برای خودشان دنیایی دارند که دیگران را در آن راهی نیست. تجربه‌هایی را ما فقط با همان دوست و آن دوست فقط با ما می‌تواند تکرار کند. چیزهایی هستند که از آن ما دو نفرند."

من برگشتم توی بغل تو

با افتخار

بی دست

--الی بوذی

برای روزای غمگینیش هم فکری کرد؟

منو از شر این بغض تازه نجات بده

آقا پولشم میدیم

حالا میای؟

نامه سرگشاده اعضای تولید و انتشارات روایت فتح:

روایت فتح رو به تعطیلی است

نه هر وقت می خواهمت

هر وقت دلت می خواهد می آیی

برنامه ی منظم روزانه ام را

با یک نگاه بهم می ریزی

تصمیم های قطعی تازه ام را

با یک لبخند دود می کنی می فرستی هوا

رویاهایی از آن گونه که دوست می دارم

برایم نقش می زنی

سرم که گرم  شد

پاهام که سست شد

نفست را که کم کم باور کردم

باز مرا

پشت دری که طعم بوسه می دهد

جا می گذاری...

باز مرا جا میگذاری...

--رهای آبی

"بزن دف را كه می‌بینم صدایش
پر از انّا الیه راجعون است"

"هنوز

در فكر آن كلاغم كه در دره هاي يوش

با قيچي سياهش بر زردي برشتۀ گندمزار

با خش خشي مضاعف از آسمان كاغذي ي مات

قوسي بريد كج

و رو به كوه نزديك

با قارقار گلويش

چيزي گفت

كه كوه ها بي حوصله

در زل آفتاب

تا ديرگاهي آنرا با حيرت

در كله هاي سنگي شان تكرار مي كردند.

گاهي سؤال مي كنم از خود

كه يك كلاغ

با آن حضور قاطع بي تخفيف

وقتي صلوة ظهر با رنگ سوگوار مصرش

بر زردي برشتۀ گندمزاري بال مي كشد

تا از فراز چند سپيدار بگذرد

با آن خروش و خشم،چه دارد بگويد

با كوه هاي پير

كاين عابران خستۀ خواب آلود

در نيم روز تابستاني

تا دير گاهي آنرا با هم تكرار كنند؟

تنها شرط ازدواج مجدد مردان در اين قانون داشتن تمکن مالي است

و اين که به دادگاه تعهد دهند عدالت را بين همسران شان رعايت مي کنند. (ماده 23)"

آخه هر آدم نیمه عاقلی هم می تونه بفهمه

یه نفر که نمی تونه تعهد عدالت رو به همسرش بده

و حداقل رضایت اونو جلب کنه

چجوری میخواد به دادگاه تعهد بده؟

به نظرم همین اول اولش بی عدالتیه

حالا بعدش بماند

یکی بگه چرا هیچ جا نمیان بپرسن

خانما شما چی لازم دارین

مهم نیست که این قانون

به روحیه زن ها لطمه بزنه؟

فقط باید به فکر احتیاجات مردا باشن؟

(آقایون دفاع کنید.)

تا برای دلتنگی های تازه جا باز شود.
دلتنگی هایی که جایشان نه در دل
که در گلوی آدم است.

من جنبه این شوخی های بی مزه آدما رو ندارم

کاش تو هم عزیز دلم

اینجا رو می خوندی